Blog

Woensdag 15 juni

Dezelfde weg naar het dorpje.., we beginnen de omgeving al een beetje te herkennen. Ik film een gedeelte van de rit om straks, als we terug in Nederland zijn, terug te kunnen kijken wat een bizar landschap dit is. Het landschap is het erg vlak en uitgestrekt. Tussen de palmbomen wonen de mensen. De woningen staan op palen zodat ze veilig zijn bij overstromingen. Overdag zit iedereen onder de woning. Honden, kippen, koeien, eenden, het loopt allemaal door elkaar heen. Ook zie je veel nagenoeg opgedroogde water plassen waarvan de kleur van het water doet vermoeden dat je sterft bij de eerste slok die je neemt, toch zwemmen hier dan eendjes in.

Omdat we in de middag een school gaan bezoeken (gisteren in de namiddag hebben we met z’n allen schriftjes, pennnen, gummen en een tandenborstel in een zakje gedaan voor de kinderen) werken we maar tot 12:00 uur. Vandaag zit ik in de groep die een huis moet af gaan stuken en vertrek op een bakwagen die achter een tracktor hangt aangezien de weg voor normaal vekeer onbegaanbaar is.
Mahno moet het rustig aan doen vandaag aangezien hij erg ziek is geweest en slecht heeft geslapen, wel wil hij persee mee omdat hij het bezoek aan de school niet wil missen. Gelukkig staan we aan de binnenkant van het huis te werken en hebben dus niet die hete zon op ons hoofd. Het stuken gaat me redelijk af en het is ook tof om weer in een ander team te werken. Op deze manier leer je nagenoeg iedereen in de groep kennen. Dan wordt ons gevraagd of we groep 4 kunnen gaan helpen met het overeind zetten van de spanten van een huis waar 2 dagen aan gewerkt is. Een uur later staat het frame van het huis.

Na de lunch vertrekken we naar de school. Het is 25 km. rijden maar de weg laat het niet toe om er harder te rijden dan 25 km. per uur. Om geen groot verkeer over de landwegen te krijgen hebben ze grote betonnen palen om de zoveel km. gezet met een tussenafstand van, ik schat zo’n 2.2 meter. We rijden steeds met zes bussen en deze opstakels nemen altijd veel tijd in beslag, regelmatig moeten de spiegels zelfs worden verwijderd om er ongeschonden doorheen te rijden, vandaag ging het dus mis met de bus waar we in zaten en een grote kras was het resultaat. Bij aankomst was het even slikken, bijna 400 kinderen stonden ons op te wachten. Opgesteld in lange rijen (links de meisjes en rechts de jongens) werden we hartelijk welkom geheten onder luid applaus.

Het is de bedoeling dat we de kinderen uit gaan leggen hoe ze op een goede manier de handen moeten wassen. Hygiëne is erg belangrijk en dus staan er 10-12 waterkommen opgesteld op een aantal lessenaars (buiten) waarachter een aantal van ons plaatst moeten nemen. De kinderen hebben van tevoren een korte instructie gehad d.m.v. afbeeldingen hoe te werk te gaan. Nu is het onze beurt. Alsvoren we de handen gaan wassen moeten ook eerst de nagels worden gecontroleerd en, indien nodig geknipt worden. Je ziet dat het gelukkig bij de overgrote meerderheid van de kinderen goed is gesteld maar bij sommigen laat het te wensen over. Wondjes die er slecht uitzien of geheel geen nagels.. Daarna gaan we samen op de foto en dan is het tijd om te spelen samen, het is superleuk!

We nemen afscheid van de kinderen en een klein deel van onze groep stapt in een apparte bus om naar een dorpje te reizen waar Humanitas vorig jaar een aantal huisjes heeft gezet. Het is zeer aandoenlijk om te zien hoe de mensen reageren bij het wederzien van Karin (onze groepsleider van Humanitas). De oude vrouw die vorig jaar in aanmerking kwam en een nieuw huis heeft gekregen is verrukt als ze Karin ziet! Na een half uur rijden we terug naar het hotel en zo meteen gaan we weer aan tafel. Mahno blijft liggen, hij voelt zich niet goed. Hopelijk is ie morgen opgeknapt…

Groet, Marcel & Mahno