Blog

 
 
Beste Vrienden en Vriendinnen,
 
We zijn gisteren stipt om 7.32 uur vertrokken naar de bouwplaats. De logistieke handeling in de ochtend gaat nu al stukken beter. We raken ook steeds meer op elkaar ingespeeld. We gaan.
 
Volgens schema gaat ons groepje vandaag bij huisje 2 werken. Dit doen we dan ook weer met 2 ander teams als de dag ervoor. Is wel erg leuk want daardoor werk je tijdens deze bouwweek met bijna iedereen een keer samen. Van huisje 2 staan alleen de poeren. Bedoeling is dat wij ervoor gaan zorgen dat de spanten er vandaag op gaan staan. Een hele uitdaging voor ons allemaal. Tevens zijn er nog diverse andere zaken die gedaan moeten worden. Iedereen vind vanzelf een plekje en we gaan snel van start. Zelf zit ik in de “machinale” timmerwerkplaats vandaag. Had gisteren al raam kozijnen in elkaar gezet en ben daar nu ook mee begonnen. Ik doe dit wisselend met Fred of Leo. Dit zijn echte ervaren bouwvakkers. We hebben vandaag ook de beschikking over een aantal accuboormachines. 
 
Na ruim een uur werken in de volle zon komt Marco, onze habitat begeleider, met de opmerking naar mij: Jij wilde toch graag naar de lokale kapper toe? Samen met Marco loop ik naar de kapper. De man in kwestie wil mij in eerste instantie niet knippen. Met onze vertaler, Lala, lukt het mij dan toch om plaats te nemen in de kappersstoel. We hebben onderhandeld over de prijs welke uiteindelijk uit komt op $ 0,50. Zenuwachtig gaat de kapper aan de slag. Zwetend, niet van angst maar van de hitte, zit ik in zijn stoel die naar later blijkt gemaakt is van draadijzer. Verder zijn er veel lokale mensen die komen kijken. Er wordt nog een scheermessen gebruikt om de haren in mijn nek weg te halen.
 
Na 20 minuten knippen en scheren verlaat ik de kappersstoel. Ik reken de kapper uiteindelijk $ 2,00 af. Het resultaat is prima al krijg ik van mijn “bouwvrienden” meteen opmerkingen wanneer het afgemaakt wordt. Vlug insmeren met zonnebrand en weer aan de slag.
 
In de loop van de ochtend wordt aan ons ook gevraagd of we een gesprek willen aan gaan met de toekomstige bewoners. Samen met onze vertaler hebben we een gesprek. Twee dochters van dit echtpaar van 16 en 18 jaar werken in Thailand. Het geld wat ze daar verdienen is echter niet voldoende voor het levensonderhoud van de familie. De vader is werkloos en is invalide. Hij heeft in zijn jeugd een infectie aan zijn been gehad en loopt kreupel. Verder hebben ze nog een drietal stukjes land waarop zij rijst verbouwen. Het hutje waar ze nu in leven is in onze ogen nog niet geschikt als hondenhok. Je ziet dat de mensen erg dankbaar zijn.
 
Na het gesprek gaan we weer vlug aan de slag. De productie van de ramen vordert gestaagd en de spanten zijn bijna klaar. De temperatuur is inmiddels opgelopen naar een 37 graden. Zweet guts weer aan alle kanten uit mijn lichaam. Goed blijven drinken. En dan is er lunchpauze. Lekker! Koel doekje wat je in je nek kan leggen en waar je de handen mee kunt schoon maken. Op het einde van de lunch krijgen we nog even een heerlijke regenbui. Lekkere afkoeling maar de bouwplaats veranderd hierdoor weer in een redelijke modderpoel. Vertraging die we oplopen is maar beperkt.
 
Terug op de bouwplaats gaan we aan de slag met het plaatsten van de spanten. Een bouwkraan is hier in geen velden te bekennen dus we moeten dit echt alleen maar doen met eigen mankracht. Ik wil hier zeker vermelden dat Stephanie haar mannetje staat. Om de klus te klaren worden er ook mensen van een andere bouwplaats “ingevlogen”. Na wat geploeter staat uiteindelijk het eerste spant. Nog 2 te gaan. We krijgen steeds meer ervaring en na een kleine twee uur staan de drie spanten. We zijn er KEI trots op. We letten goed op elkaar dat we voldoende drinken en rusten want met deze temperaturen werken is voor ons geen dagelijkse kost. Zelfs niet voor de ervaren bouwvakkers. Een aantal van ons team gaan kijken of ze nog een andere groep kunnen helpen met het overeind zetten van spanten. Ik ga rustig door met het in elkaar zetten van raam kozijnen.
 
Bij raam 6 kom ik er achter dat er een manco in de levering van materialen heeft plaats gevonden. Ik kan dit raam dan ook niet voltooien. Ik maak me er ook maar niet druk om, want veranderen kan ik het niet. Het is bijna 4 uur en we ruimen de bouwplaats maar op. Nemen de accumachines mee en gaan er in ieder geval voor zorgen de de accu’s morgen wel goed opgeladen zijn. Werkt per slot van rekening een stuk makkelijker. Rond de klok van 4 uur aanvaarden wij, moe maar voldaan, de terug reis. We zitten redelijk op schema. 1,5 uur rijden naar het hotel. Lekker voor iedereen even ontspannen en daarna gezamenlijk eten. De keuken van Cambodja bevalt me overigens prima. Na het eten gaan we terug naar het hotel om pakketjes te maken voor de school kinderen. We hebben namelijk geld bij elkaar verzamelt en daar is van alles voor gekocht. Schrift, potlood, pen, gum, tandenborstel, tandpasta, zeep, ballonnen. We maken 200 pakketjes die we morgenmiddag gaan bezorgen. We drinken nog wat en uiteindelijk ga ik samen met mijn buddy naar de slaapkamer. Dag twee zit er op.
 
Tot morgen
 
Arjan