Blog

Het voelt of we hier al weken zijn. Dat komt omdat je zoveel indrukken opdoet. Hoewel het al de vijfde bouwreis is, of ben ik de tel kwijt, er gebeurt in een paar dagen heel veel. In ieder geval lijkt het zo. Bij vorige reizen was het vaak veel betonblokken sjouwen en metselen, nu is het meer houtbouw. Past helemaal bij ons. Iedereen lijkt tevreden, veel wisselend werk. Vanmorgen aan het werk bij huisje 4. Dat is een nieuw huis. De basis zijn 9 korte betonnen poeren, in tegenstelling met gisteren bij huisje 2, dat waren lange poeren. Bij lange poeren wordt er direct gewerkt aan de basis van een houten vloer. Met korte poeren wordt er gewerkt met houten spanten, ofwel minder beton en meer hout. De bouwhelden die hier gisteren hadden gewerkt zeiden dat we een makkie zouden hebben. Alle inkepingen in het hout waren klaar. Wat denk je wat. Alles opnieuw gedaan……………………..voor spant 2 en 3. Gelukkig hoefden wij niet te sjouwen aan die zware poeren, anders zou het lijken of wij harder hebben gewerkt. 

Als je ’s morgens begint denk je waar moeten we beginnen, maar al snel zie je iedereen aan de slag gaan. Houten inkepingen zagen, inkepingen uithakken, gaten boren, spijkers slaan. Ja je kunt hier wel oefenen voor spijkerslaan. Wie slaat er met de minste klappen een spijker in. Is niet helemaal eerlijk hoor, de ene plank is veel zachter dan de andere. Een hand is wat opgezet, bij het uithaken van de inkepingen komt de hamer niet altijd op de goeie plek, oeps.

Met een natje en een droogje op z’n tijd houden we het wel vol in deze tropische hitte. Want warm is het. Gelukkig wordt ook daar opgelet. Blijven drinken, al dan niet gemixt met een toevoeging van versterkende middelen. Een cola moet er ook in, goed voor de darmen. Transport vandaag naar het huisje met de lokale limo’s. Een universeel, min of meer agrarisch transportmiddel, die eerst moet worden aan geslingerd. Maar een limo blijft een limo, hier is alles anders dan thuis. Het familie moment ook vandaag meegepakt. Onze vertaler heeft het druk met onze vragen en de antwoorden van de Cambodjaanse familie. Later nog even persoonlijk. Nog even de foto’s van m’n kleinkinderen laten zien. Wat een afstand van huis tot hier, maar met de huidige telefoons alles bij de hand. Wat zouden we moeten zonder WhatsApp? Wifi is weer heel belangrijk, je life line met je thuisfront. Je wilt je ervaringen direct delen. Tekst en foto’s, dan is iedereen helemaal bij. Nou ja, tenminste met wat we kwijtwillen. Alles op een rij: op tijd uit bed, ontbijten, ca. 50 minuten met de bus, al dan niet slapend, een dag in de hitte beunen, en weer terug, appen , zwemmen, appen, eten. Dan …………………………………….daar mag je naar raden. Iedereen heeft z’n eigen verhaal. En dat is niet terug te vinden op de blogs.