Blog

Beste Vrienden en Vriendinnen,

 Daar zit ik dan in de lobby van ons hotel. Nog vol van de ervaring van gisteren. Rond de klok van 7.30 uur zouden we vertrekken! De plaatselijke waterhandelaar had ongeveer 40 dozen à 24 flesjes van 500 ml afgegeven welke wij nog moesten mee nemen. Als je dit overigens in de busjes zet kom je toch al gauw 3 tot 4 zitplaatsen tekort. Dit kan enige problemen veroorzaken als je met de logistiek hier géén rekening mee hebt gehouden. Maar uiteindelijk komt er wel weer een oplossing. Dus vertrek naar de bouwplaats. Na 1,5 uur rijden over “goede” en minder goede wegen gearriveerd in ons dorpje. Voorgesteld aan de lokale vertalers, arbeiders en uiteraard de families waarvoor we gaan werken. 

En dan is het echt zo ver. Wij zijn met ons team bestaande uit Stephanie, Chris, Leo en ik  ingedeeld bij huisje 1. Samen met 2 andere teams zullen we daar vandaag mee gaan werken. De bewoner van dit “huisje” had de huisraad onder een aantal doeken gelegd. We mochten onder toeziend oog van een lokale arbeider beginnen met slopen. Geadviseerd werd om vooral niet te harde van stapel te lopen i.v.m. de hitte. Onze sloopwerkzaamheden waren binnen een 1 uur gerealiseerd. Ik werd al vlug aan het werk gezet om wat te gaan zagen. Zittend op mijn knieën lat op een steen de latten doorzagen op de aangegeven streepjes. Nog nooit in mijn leven heb ik mee gemaakt dat ik zo enorm moest zweten tijdens arbeid. Het leek wel of ik leeg liep!

De groep van 10 man is zo bezig om al datgene wat gedaan moet worden te doen. Uit bestaande materialen spijkers halen, niet weggooien maar straks weer hergebruiken. Zagen van planken voor de trap, latten voor kozijnen en balkjes voor naar later bleek ondersteuning. Op de aangegeven momenten inderdaad gestopt om even iets te drinken en te eten. Gewoon dus luisteren naar de adviezen, en dat valt echt niet altijd mee, die zowel de begeleiders van habitat als de lokale arbeiders ons geven.

Uiteindelijk is het binnen een mum van tijd 12 uur. Tijd om te gaan lunchen. Centraal in het dorp hebben we een plek waar we dit gezamenlijk doen. Hierna toe lopend begint het al een klein beetje te regenen. Eenmaal aan de lunch komt het met bakken uit de lucht vallen. Onder het zeil, waar we enigszins beschut voor de regen, onder eten wordt volop gelachen om allerlei situaties. Na 40 minuten wordt het langzaam droog. We besluiten als groep om maar weer naar de bouwplaats te gaan lopen. Tijdens het lopen moeten we snel schuilen daar we weer door een plens bui worden overvallen. Bij een familie zitten we onder een afdak. Ik krijg netjes een stoel aangeboden waarop ik kan gaan zitten. Heel vriendelijk.

Na 30 minuten, de regen was afgenomen tot motregen zijn we toch maar doorgelopen naar het huisje. Daar aangekomen is alles veranderd in een waterzee. Net voordat we vertrokken voor de lunch had onze Leo nog gezegd tegen een van de Cambodjanen, die poer moet je aan wateren, verzakt hij in de toekomst niet meer! We hebben tegen Leo gezegd dat hij zijn mond voortaan moet dicht houden zoveel water is er gevallen om alles even aan te wateren. De lokals geven aan dat we moeten wachten tot het droog is. Na 5 minuten zijn we dit toch beu. We zijn hier per slot van rekening gekomen om te werken. Wij besluiten als groep om toch te starten met werken. De lokals zijn er dan ook niet blij mee, maar helpen in de regen gewoon mee.

Voor de middag was ik om plat te zeggen zeik nat van het zweet, na de middag ben ik zeik nat van de regen. Er is bij niemand in de groep een droog plekje te bekennen als we na een aantal uren klaar zijn met werken. Naar later blijkt zijn alleen mijn sokken nog droog. Achteraf dank ik dat natuurlijk aan Bert Manders bij mij op het werk die een advies over het schoeisel heeft gegeven. Ook alle andere groepen hebben doorgewerkt. Moe maar voldaan gaan we naar onze busjes om terug te keren naar Siem Reap waar het hotel ligt. De terug weg veroorzaakt door de regenval wel enige vertraging. Onze bus zwiebert over het klei pad. 

Terug in het hotel, lekker douchen, droge kleren aan ervaringen uit wisselen. Diverse mensen van ons hebben echt last gehad van de warmte. Goed opletten op elkaar is dus erg belangrijk.

Hierna zijn we gezamenlijk gaan eten en uiteraard aan tafel komen nog veel meer verhalen los.

En nu zit ik beneden in de lobby, dit verhaaltje te schrijven, dadelijk even een duik in het zwembad, ontbijt en om 7.30 uur vertrek naar de bouwplaats.

Op naar dag 2!

Tot horens.

Arjan