Blog

 Dag 4.1

 
We hebben heerlijk gegeten in een luxe restaurant/ lounge bar. Gewoon weer even herkenbare gerechten, kon de maag weer acclimatiseren. Aart nam het woord en introduceerde 2 nieuwe gasten: Michiel en linda. Michiel gaat de Stiho groep filmen de komende 13 dagen en Linda is een vriendin van de familie Pelt (is Cambodjaanse) en ze gaat gezellig mee. 
Na het eten kwamen we met het team even bij elkaar op het dakterras, want we gingen een opvoering doen voor de bewoners. We hadden iets bedacht met zang en dans, o ja en het moest ook nog synchroon. Na wat voorbereidingen en een keer oefenen waren we er helemaal klaar voor: de kabouterdans van kabouter Plop!
 
Dag 5
 
De dag begon bewolkt en helaas met 5 afvallers. Een aantal die wel meegingen voelden zich ook niet lekker, maar we hadden er weer zin in. Er zou weer gerouleerd worden met de teams qua kleuren, maar we gingen er weer een andere twist aan geven. Iedereen had de geheime code gebroken, maar het mocht niet baten. Terwijl iedereen zich aan het insmeren was, flesjes water inslaan, koffie drinken, schoenen aan doen, vitaminepillen, poedertjes tegen “racekak, poedertjes voor “racekak, voor poedertjes kon je terecht bij Laurette, nam Aart het woord. Eén van de begeleidsters van habitat Cambodja, Pauline, was met 2 doktoren overgevlogen naar de hoofdstad Phnom Penh. Even was het stil…
 
Toen naar de huisjes, bij de een moest meer gebeuren dan bij de ander, maar dat mocht natuurlijk de pret niet bederven. Na hard zwoegen en heel veel zweten, werden we rond de middag weer verzocht om te verzamelen voor de lunch. Toen de lunch net genuttigd was ontstond er een beetje onrust. De lucht betrok en al gauw werd alles opgeborgen en vastgezet. We werden verzocht om onder een huis te gaan schuilen, want het begon te regenen. Wat heet, het kwam met bakken uit de hemel, niet 5 minuten, maar gewoon een uur lang met bakken! Tijdens deze knusse gezellige bijeenkomst, kregen we het verhaal te horen van een meisje dat in het dorp woonde en wees is. De moeder van het kindje was psychisch niet in orde en op het moment dat ze geboren was en zag dat ze een meisje gekregen had, wist ze er geen raad mee en is vertrokken. Het meisje heeft geen verblijfplaats en wordt geholpen door de gemeenschap, maar als de gemeenschap, bijv geen eten heeft, dan heeft het meisje ook geen eten. ’s Nachts slaapt het meisje bij haar oma, maar haar oma weet zich geen raad met haar. 
 
Inmiddels was de regen overgewaaid en konden we overgaan met de ceremonie, want de huizen afbouwen ging helaas niet meer. 
 
Ine had een dankwoord voorbereid waar iedereen zich denk ik wel in kon vinden, want die sloeg letterlijk alle spijkers op de kop. In 1 woord: Kippenvel!
 
Tijdens de ceremonie kregen we Cambodjaanse muziek en iedereen werd uitgenodigd om te komen dansen. Je had natuurlijk de alfamannetjes aan de zijkant en de feestvarkens op de dansvloer. Het was geweldig om te zien en om mee te maken en tien gebeurde er iets opmerkelijks. Tijdens het dansen werden er bussen babypoeder uitgedeeld en mocht iedereen elkaar insmeren. In het gezicht, in het haar, op je kleding, niks was te dol. Het was emotioneel om te zien, dat de mevrouw van huisje nr 5, helemaal uit haar schulp kwam en ondanks dat ze blind was, helemaal op ging in het feestgedruis en het talkpoeder gooien/smijten/smeren. 
 
Toen kwam de overdracht. Wat een feest is dat! Eerst komen de bewoners voor hun huis te staan met een rood lint. Het team wat die dag bij het huisje aan het werk was, mocht meehelpen om een klein stukje van het lint door te knippen. Nadat iedereen geweest was, was het de beurt aan de bouwers om ook een stukje door te knippen, maar de bewoners van hun nieuwe huis kregen natuurlijk de eer om het lint door te knippen. Een grote sleutel werd daarna door een kring rondgegaan om uiteindelijk als symbool te worden overhandigd aan de bewoners. Op het moment dat de sleutel daar was riepen we met z’n allen: ….. en gooiden we met z’n allen een hand vol bloemetjes in de lucht, om de bewoners heel veel geluk te wensen. Wat was dat indrukwekkend! 
 
Na een heerlijk Khmer Set Menu Family Style, waar natuurlijk weer de bekende gerechten gegeten werden geserveerd met: Jawel rijst. Werden we verzocht om op een andere locatie bij elkaar te komen. Daar hebben we de week afgesloten, waarbij iedereen apart in het zonnetje gezet werd door zijn of haar begeleider door middel van een persoonlijk kaartje. 
 
Bij deze een persoonlijk kaartje terug: 
 
Aart: je bent een goede spreker, goede luisteraar, blijf doen zoals je deze week met de groep bent omgegaan, je bent een toffe opa!
 
Birgitte: je bent mega creatief, een tof wijf, veel humor, lekker doorpakken, kletskous, relax, gewoon een toppertje!
 
Martin: Liever geen andere chauffeur voor Martin, maar ondanks dat je vandaag een mindere dag had, blijf je in je rol om deze 50 robots een topprestatie te laten leveren. 
 
Welterusten voor later en: Moi Pie Bai