Week 4, handendag, blog van Erik H.

Elke dag werken we op de bouwplaats met onze handen, machines worden bijna niet ingezet. Zagen, timmeren, schroeven, stuc mixen, specie, alles moet met de hand. Gisteren maakte ik mee dat we wel boormachines in konden zetten voor het doorboren van hardhout, om inkepingen weg te kunnen slaan, maar dat er daarvoor te weinig acculading was om het de hele dag door te gaan en tja, dan moet het toch weer met de hand, beitel en hamer. Maar, uiteindelijk verrijst er toch een huis.

 

huisje_2.jpg 

Het is wel grappig om te ervaren dat de mensen hier in Cambodja, de skilled workers, sommige zaken, zoals stuc en specie maken op een manier doen, waar wij het geduld niet meer voor hebben, maar die het wel lichter maakt. In dit klimaat geen overbodige luxe om energie te sparen. Waar wij meteen geen mengen laten zij eerst het water in het zandcementmengsel trekken en scheppen dan met kleine beetjes het zand-cementmengsel van de buitenkant in het water. Heel geleidelijk wordt het een massa die zich eenvoudig verder laat mengen. Als je het dan toch met de hand moet doen, doe het dan zo efficiënt mogelijk.

 

Alleen de Nederlandse aannemer kan de hamerslag van de ‘homeowner’ evenaren. De klussers in de groep slaan veel spijkers krom.

 

hameren.jpg

 

Een confronterend verschil is het verschil dat er niet zou mogen zijn: kinderen die wel naar school gaan en kinderen die niet naar school gaan. Ondanks dat onderwijs officieel gratis is, zijn er kosten aan verbonden die de allerarmsten niet kunnen betalen. Gisteren werkte ik samen met Ren, een jongen van 14 uit het gezin waar we voor bouwen, die nooit naar school is gegaan. Maar hij is wel leergierig en blijkt handig te zijn met alle timmergereedschappen.  Ik hoop dat ons bezoek hem aanzet om zich hierin te bekwamen. Vandaag gingen we naar een school om te helpen bij een les in handenwassen. 380 kinderen die toehoorden en daarna geholpen werden door ons, om de zes stappen van het handenwassen uit te voeren. Nat maken, zeep laten schuimen, binnenkant van de handen wassen, buitenkant van de handen, ook tussen de vingers en weer afspoelen met schoon water.

 

En voor het handenwassen eerst zorgen dat je nagels kort zijn, dus knipten we bij alle kinderen de nagels waar dat nodig was.    

 

nagels_knippen.jpg

 

Deze dag werd compleet gemaakt door nog eens terug te gaan naar het Habitat huis dat vorig jaar is gemaakt voor Oma Bin. Die was blij verrast Karin terug te zien, die met haar team vorig jaar bij haar was. Een emotioneel weerzien dat aangeeft dat het bouwen en het contact maken met de lokale bevolking hand in hand gaan.

 

oma bin handen

 

Reageer op dit bericht

Week 4 Blog van Alexandra , over hoe je met doorzetten wat kunt bereiken

De derde dag bouwen zit er alweer op en wat heb ik weer een hoop indrukken opgedaan. Naast dat we allen keihard ons best doen aan het bouwen van de huizen nemen we ook een kijkje in het leven van de Cambodjanen. Tijdens het project worden we geholpen door 5 vertalers om met de gezinnen te kunnen communiceren en worden we ook begeleid door 3 bouwbegeleiders. Van 1 van hen heb ik zijn levensverhaal mogen horen. ****( naam klonk als Sirthap oid) komt zelf uit een dorpje net boven Angkor Wat waar hij woonde met zn ouders, 5 broers en 1 zus. Daar zat hij op de basisschool, waarna hij door zijn moeder naar Siem Reap gebracht is om naar de middelbare school te gaan.

Omdat z’n ouders niet genoeg geld hadden heeft hij tijdens deze periode in een tempel gewoond bij de monniken. In deze periode wilde hij ook Engels leren, wat hij gedaan heeft op een Australische taalschool. Na de middelbare school is hij naar de universiteit gegaan om Civiele techniek te studeren en werkt hij nu als engineer om de constructies van hotels en appartementen te ontwerpen en werkt hij nu sinds 3 maanden bij Habitat for Humanity. In een land waar de intellectuele bevolking in de midjaren 70 uitgemoord is, vind ik het geweldig om te zien hoe deze dorpsjongen geknokt heeft om aan een betere toekomst te werken. Ik hoop dat met het bouwen van de nieuwe huizen voor deze locale bevolking dat we meerdere dit soort levensverhalen mogelijk mogen maken. Een betere toekomst begint namelijk met een fijn thuis.

Reageer op dit bericht

Week 4, dinsdag 14 juni 2016 blog van Henk

Het voelt of we hier al weken zijn. Dat komt omdat je zoveel indrukken opdoet. Hoewel het al de vijfde bouwreis is, of ben ik de tel kwijt, er gebeurt in een paar dagen heel veel. In ieder geval lijkt het zo. Bij vorige reizen was het vaak veel betonblokken sjouwen en metselen, nu is het meer houtbouw. Past helemaal bij ons. Iedereen lijkt tevreden, veel wisselend werk. Vanmorgen aan het werk bij huisje 4. Dat is een nieuw huis. De basis zijn 9 korte betonnen poeren, in tegenstelling met gisteren bij huisje 2, dat waren lange poeren. Bij lange poeren wordt er direct gewerkt aan de basis van een houten vloer. Met korte poeren wordt er gewerkt met houten spanten, ofwel minder beton en meer hout. De bouwhelden die hier gisteren hadden gewerkt zeiden dat we een makkie zouden hebben. Alle inkepingen in het hout waren klaar. Wat denk je wat. Alles opnieuw gedaan……………………..voor spant 2 en 3. Gelukkig hoefden wij niet te sjouwen aan die zware poeren, anders zou het lijken of wij harder hebben gewerkt. 

Als je ’s morgens begint denk je waar moeten we beginnen, maar al snel zie je iedereen aan de slag gaan. Houten inkepingen zagen, inkepingen uithakken, gaten boren, spijkers slaan. Ja je kunt hier wel oefenen voor spijkerslaan. Wie slaat er met de minste klappen een spijker in. Is niet helemaal eerlijk hoor, de ene plank is veel zachter dan de andere. Een hand is wat opgezet, bij het uithaken van de inkepingen komt de hamer niet altijd op de goeie plek, oeps.

Met een natje en een droogje op z’n tijd houden we het wel vol in deze tropische hitte. Want warm is het. Gelukkig wordt ook daar opgelet. Blijven drinken, al dan niet gemixt met een toevoeging van versterkende middelen. Een cola moet er ook in, goed voor de darmen. Transport vandaag naar het huisje met de lokale limo’s. Een universeel, min of meer agrarisch transportmiddel, die eerst moet worden aan geslingerd. Maar een limo blijft een limo, hier is alles anders dan thuis. Het familie moment ook vandaag meegepakt. Onze vertaler heeft het druk met onze vragen en de antwoorden van de Cambodjaanse familie. Later nog even persoonlijk. Nog even de foto’s van m’n kleinkinderen laten zien. Wat een afstand van huis tot hier, maar met de huidige telefoons alles bij de hand. Wat zouden we moeten zonder WhatsApp? Wifi is weer heel belangrijk, je life line met je thuisfront. Je wilt je ervaringen direct delen. Tekst en foto’s, dan is iedereen helemaal bij. Nou ja, tenminste met wat we kwijtwillen. Alles op een rij: op tijd uit bed, ontbijten, ca. 50 minuten met de bus, al dan niet slapend, een dag in de hitte beunen, en weer terug, appen , zwemmen, appen, eten. Dan …………………………………….daar mag je naar raden. Iedereen heeft z’n eigen verhaal. En dat is niet terug te vinden op de blogs.      

Reageer op dit bericht

Maandag 13 juni, Marcel en Mahno

Mai kub & Kei Phan (30 & 28 jaar) wonen samen met hun dochtertje Khub Sophie (15 maanden oud) in het dorpje waar ons project is. Zij zijn degene die met 3 andere gezinnen in aanmerking komen voor een woning renovatie. Buiten deze 4 woningen zullen we in hetzelfde dorpje ook nog eens 12 toiletten bouwen. Bij aankomst van ons bouwteam in het dorpje is er een soort tent gebouwd die goed zou volstaan voor het feest als nederland het Europees kampioenschap voetbal zou winnen, erg kleurrijk. Onze gids stelt ons voor aan de mensen waarvoor we gaan bouwen en na een klein uur zijn we op weg naar onze bestemming, het is dan nog ongeveer 1,5 kilometer rijden voordat we op de bouwplaats zijn.

Ik heb een team van 10 mensen die huisje 1 als eerste project heeft. Het is de bedoeling dat we elke dag een andere taak krijgen om zo te rouleren in de projecten om zo met verschilende collega’s en gezinnen in aanraking te komen. Op de foto’s is te zien hoe de huisjes zijn bekleed, dit doen de armste gezinnen met gedroogd palmblad aangezien dat niets kost. Het nadeel echter is dat in deze bladeren zich erorm veel insecten nestelen (vooral rode mieren, en grote!..) wat zeer oncomfortabel is, ook moeten de bladeren om de 2 jaar geheel vervangen worden. We beginnen met het verwijderen van het blad wat dan zorgvuldig wordt bewaard aangezien er niets wordt weggegooid. Ik heb ons team opgedeeld in een aantal groepjes om zo efficiënt mogelijk te kunnen werken. Een tweede ploeg van ons team ontfermt zich over het overhevelen van de rijstvoorraad (dit hebben de mensen vaak zelf geoogst en hier kunnen ze een jaar van leven) naar een groot zeil wat is uitgespreid op de grond. Verder hoeft er niets te worden verplaatst aangezien er niets in het huis aanwezig is.

Een derde ploeg van ons team houdt zich bezig met het bouwen van een toilet. Tijdens de voorbespreking van die dag heeft een vader (hij heeft 7 kinderen) verteld dat hij zijn kinderen het veld in stuurd om daar de behoefte te doen. Er wordt een gat van 1,5 meter diep gegraven waar dan 3 betonnen ringen (soort rioolbuis) vertikaal op elkaar worden gestapeld. Dit is de septic tank. Op maaiveld niveau wordt een muurtje gemetseld waar een plateau op komt te liggen wat dient als toilet. Uiteindelijk wordt er dan nog een net hokje omheen getimmerd.

De vaart zit er goed in maar we moeten van de organisatie regelmatig pauze nemen en heel erg veel drinken aangezien de temperatuur erg hoog is. In de zon gaat het waarschijnlijk over de 40 graden celcuis en je raakt dan ook erg snel oververhit. 
In de pauze rijden we terug naar de plaats van aankomst waar we samen lunchen. Na de lunch is het tijd om met de kinederen te spelen en een van ons heeft een bal meegenomen. Aangezien het toch wel spannend is wat er allemaal gebeurd durven slechts een paar kinderen deel te nemen aan het spelletje, later volgen er wat meer..

Om 16:00 uur leggen we het werk neer en verzamelen we het gereedschap. We nemen met de groep afscheid van de mensen waarvoor we die dag hebben gewerkt. Ik geef aan dat we de dag erna niet meer zullen komen omdat een ander team het van ons overneemt. De tolk vertaald en we nemen afscheid van de mensen en de locale bouwvakkers die ons die dag hebben geholpen. Het is lang geleden dat we zo bezweet en vermoeit van ons werk terug zijn gekomen maar het is goed zo, het duidelijk dat we iets bijdragen en daar gaat het om.

Morgen bouwen we een toilet.. Groet, Marcel & Mahno

Reageer op dit bericht