woensdag 15 juni – blog van Peter Vriens

“De derde dag bouwen zit er alweer op en wat heb ik weer een hoop indrukken opgedaan. Een warme, maar vooral benauwde dag, wind.
Vandaag gewerkt aan huisje 4, van vader en moeder met 4 kinderen. De oudste dochter werkt als serveerster in Thailand en verdient daar voor de familie het inkomen. De drie kleine jongens waren thuis.

“Onze doelstelling van vandaag was om de 3 gemaakte spanten voor het huis af te maken en in de ochtend overeind te helpen. Dat is gelukt en het casco van het huis stond om 12.00 uur overeind.
Het gebruikte lokale hardhout (bangkirai) is keihard en erg zwaar. Met vereende krachten hebben we het huis “overeind” getrokken.

“ ’s Middags is de gehele groep bouwers naar de plaatselijke basisschool gegaan om de ruim 300 kinderen te ontmoeten, leren handen wassen, nagels knippen en te spelen.
 
Aan ieder kind werd persoonlijk uitgelegd en voorgedaan hoe ze moesten wassen en nagels knippen. Kinderen tot 10 jaar met een ongekende discipline. Een geweldige mooie ervaring met ieders eigen verhaal.”

“Om 16.00 uur is een klein groepje bouwers, waaronder ikzelf, vertrokken naar een huisje in een dorpje verderop. Voor de oma van 78 jaar had Habitat vorig jaar een huis gebouwd. Een emotioneel onverwacht bezoek liet vele tranen stromen .”

“Naast dat we allen keihard ons best doen met het bouwen van de huizen nemen we ook een kijkje in het leven van de Cambodjanen.
Tijdens het project worden we geholpen door 5 vertalers om met de gezinnen te kunnen communiceren en worden we ook begeleid door 3 bouwbegeleiders.
Deze jongens hebben ieder hun eigen achtergrond en verhaal.
Van één van hen heb ik zijn levensverhaal mogen horen. Hij komt zelf uit een dorpje net boven Angkor, waar hij woonde met zijn ouders, 5 broers en 1 zus. Daar zat hij op de basisschool, waarna hij door zijn moeder naar Siem Reap gestuurd is.

Na de middelbare school is hij naar de universiteit gegaan om Civiele techniek te studeren en nu werkt hij sinds 3 maanden bij Habitat for Humanity.
In een land waar de intellectuele bevolking in de mid-jaren ‘70 is uitgemoord, is het geweldig om te zien hoe deze dorpsjongen geknokt heeft voor een betere toekomst.
Hij is één van de vele verhalen, maar op het schooltje van vanmiddag, hebben we meermaals van de kinderen gehoord dat zij graag de Engelse taal willen leren. Zij zien de talenkennis als een opstap naar een betere toekomst.”

Reageer op dit bericht

Woensdag 15 juni blog van Marcel en Mahno

Woensdag 15 juni

Dezelfde weg naar het dorpje.., we beginnen de omgeving al een beetje te herkennen. Ik film een gedeelte van de rit om straks, als we terug in Nederland zijn, terug te kunnen kijken wat een bizar landschap dit is. Het landschap is het erg vlak en uitgestrekt. Tussen de palmbomen wonen de mensen. De woningen staan op palen zodat ze veilig zijn bij overstromingen. Overdag zit iedereen onder de woning. Honden, kippen, koeien, eenden, het loopt allemaal door elkaar heen. Ook zie je veel nagenoeg opgedroogde water plassen waarvan de kleur van het water doet vermoeden dat je sterft bij de eerste slok die je neemt, toch zwemmen hier dan eendjes in.

Omdat we in de middag een school gaan bezoeken (gisteren in de namiddag hebben we met z’n allen schriftjes, pennnen, gummen en een tandenborstel in een zakje gedaan voor de kinderen) werken we maar tot 12:00 uur. Vandaag zit ik in de groep die een huis moet af gaan stuken en vertrek op een bakwagen die achter een tracktor hangt aangezien de weg voor normaal vekeer onbegaanbaar is.
Mahno moet het rustig aan doen vandaag aangezien hij erg ziek is geweest en slecht heeft geslapen, wel wil hij persee mee omdat hij het bezoek aan de school niet wil missen. Gelukkig staan we aan de binnenkant van het huis te werken en hebben dus niet die hete zon op ons hoofd. Het stuken gaat me redelijk af en het is ook tof om weer in een ander team te werken. Op deze manier leer je nagenoeg iedereen in de groep kennen. Dan wordt ons gevraagd of we groep 4 kunnen gaan helpen met het overeind zetten van de spanten van een huis waar 2 dagen aan gewerkt is. Een uur later staat het frame van het huis.

Na de lunch vertrekken we naar de school. Het is 25 km. rijden maar de weg laat het niet toe om er harder te rijden dan 25 km. per uur. Om geen groot verkeer over de landwegen te krijgen hebben ze grote betonnen palen om de zoveel km. gezet met een tussenafstand van, ik schat zo’n 2.2 meter. We rijden steeds met zes bussen en deze opstakels nemen altijd veel tijd in beslag, regelmatig moeten de spiegels zelfs worden verwijderd om er ongeschonden doorheen te rijden, vandaag ging het dus mis met de bus waar we in zaten en een grote kras was het resultaat. Bij aankomst was het even slikken, bijna 400 kinderen stonden ons op te wachten. Opgesteld in lange rijen (links de meisjes en rechts de jongens) werden we hartelijk welkom geheten onder luid applaus.

Het is de bedoeling dat we de kinderen uit gaan leggen hoe ze op een goede manier de handen moeten wassen. Hygiëne is erg belangrijk en dus staan er 10-12 waterkommen opgesteld op een aantal lessenaars (buiten) waarachter een aantal van ons plaatst moeten nemen. De kinderen hebben van tevoren een korte instructie gehad d.m.v. afbeeldingen hoe te werk te gaan. Nu is het onze beurt. Alsvoren we de handen gaan wassen moeten ook eerst de nagels worden gecontroleerd en, indien nodig geknipt worden. Je ziet dat het gelukkig bij de overgrote meerderheid van de kinderen goed is gesteld maar bij sommigen laat het te wensen over. Wondjes die er slecht uitzien of geheel geen nagels.. Daarna gaan we samen op de foto en dan is het tijd om te spelen samen, het is superleuk!

We nemen afscheid van de kinderen en een klein deel van onze groep stapt in een apparte bus om naar een dorpje te reizen waar Humanitas vorig jaar een aantal huisjes heeft gezet. Het is zeer aandoenlijk om te zien hoe de mensen reageren bij het wederzien van Karin (onze groepsleider van Humanitas). De oude vrouw die vorig jaar in aanmerking kwam en een nieuw huis heeft gekregen is verrukt als ze Karin ziet! Na een half uur rijden we terug naar het hotel en zo meteen gaan we weer aan tafel. Mahno blijft liggen, hij voelt zich niet goed. Hopelijk is ie morgen opgeknapt…

Groet, Marcel & Mahno

Reageer op dit bericht