Blog

Waar we al een ruime week naar uitgekeken hebben, gaat nu echt werkelijkheid worden. Het is vandaag vrijdag; de dag van de oplevering van de huisjes. Dit moet toch het hoogtepunt worden van deze bouwreis. Naast die 89 andere hoogtepunten. Op deze manier meebouwen aan de betere toekomst van onze medemens is absoluut verschrikkelijk mooi. En als die gedachte en motivatie dan samenkomen op een geweldige afsluiting van deze bouwweek, is het snel een emotioneel schouwspel.
Zoals gebruikelijk al de hele week begint de dag vroeg. Om 6 uur gaat de wekker. Om half 8 vertrekt de bus en je wil ook wel even relaxed ontbijten, dus rond half 7 aan het geweldige ontbijt. Niet iedereen is er. Helaas zijn er afgelopen week een aantal mensen moeten afhaken door lichamelijke ongemakkelijkheden. Vandaag gaan we met de bouwhelden op pad. De bus in en na een uurtje rijden zijn we in het dorp. Het voelt nu onderhand wel als ‘ons’ dorp. Eerst even koffie en dan naar het te verbouwen huisje. De reisbegeleiders hebben de verdeling per huis weer op de schop gegooid. Afgelopen drie en een halve dag zijn namelijk al 4 huizen gerenoveerd. Ofwel: we gaan als een speer. Zelfs de Cambodjaanse bouwvakkers die door Habitat aangesteld zijn, geven aan dat we nu voorbij het werkschema lopen. Alleen huisje 4 en huisje 6 moeten nog afgemaakt worden. Daar hebben we een ochtend de tijd voor, want de ceremonie is vanmiddag. Op beide huisjes worden zo’n beetje 14 deelnemers ingedeeld. De rest van de deelnemers gaan de bouwlocaties opruimen, de huisjes versieren en meer zaken om de ceremonie in goede banen te leiden.
En het is gelukt hoor; 5 huisjes gerenoveerd en 1 huisje (huisje 4) volledig van niks opgebouwd. Wat een prestatie !

Te bedenken dat je deze bouwweek begint met 50 mensen die elkaar nagenoeg niet kennen. Ook niet weten wat ze bouwtechnisch aan elkaar hebben. Lastige communicatie met de lokale bouwvakkers. En ook nog met een temperatuur van rond de 40 graden.
Om kwart over 1 begon dan de ceremonie, waar niet alleen wij met vreugde naar uitgekeken hadden. De gehele lokale bevolking, zowel volwassenen als kinderen, had zichzelf in hun knapste kledij gehesen. We gingen met z’n allen op pad naar huisje 5, welke het verst van de algemene ontmoetingsplaats ligt. Was ver lopen en zwaar te noemen in deze hitte. Bij elk huisje werd een rood lint symbolisch ingeknipt door de deelnemers die als 1e in dat huis aan het werk waren geweest. Daarna de lokale bouwvakkers en uiteindelijk mochten dan de bewoners het lint volledig doorknippen onder luid geklap en gejoel van ons. Ook kregen de bewoners nog een geknutselde symbolische sleutel en een mand met fruit uitgereikt. Dit ritueel werd bij elk huisje herhaald.
Bij de ontmoetingsplaats teruggekomen, werden nog mooie woorden gesproken over deze week. Een aantal van onze groep bedankten de lokale bevolking voor hun gastvrijheid en vriendelijkheid. De families bedankten ons voor de hulp en onze betrokkenheid. Natuurlijk werden ook de vaklui en de mensen van Habitat Cambodja bedankt. Eigenlijk komt het maar op 1 ding neer: zij zijn ons dankbaar voor de geboden hulp en wij bedanken hen voor deze onvergetelijke ervaring. En toen was het feest !

Uit grote boxen kwam muziek. Cambodjaanse, maar ook Engelstalige muziek van nu. Zelfs een aantal Nederlandse nummers schoten voorbij. Toen kwam het plaatselijke gebruik wat ons verschrikkelijk vrolijk maakte. Talkpoeder. Door talkpoeder in ieders gezicht te smeren, verdrijf je het oude en geef je ruimte voor het nieuwe. Het werd natuurlijk 1 grote beestenbende. Alle volwassenen en kinderen dansten door elkaar heen en smeerden elkaar goed in. Dit was echt lachen geblazen. Hierdoor werd de mogelijke drempel die tussen ons zou kunnen zijn volledig teniet gedaan. De fysieke afstand die er afgelopen week was, werd opgeheven en iedereen raakte elkaars gezicht aan. Uiteindelijk liep iedereen met een wit gezicht rond. Met pijn in het hart moesten we weer de bus in. Na nog even zoveel mogelijk mensen begroet te hebben, reden we weer naar ons hotel. Uitgezwaaid door alle kinderen. We gaan ze missen; dat kan niet anders. Wij zullen deze fantastische ervaring aankomende zondag in onze koffer stoppen en meenemen naar Nederland.

Groet, Erwin Keijzer